Urtero, martxoaren 14ean Endometriosiaren Nazioarteko Eguna ospatzen da, mundu mailan emakumeen ehuneko bati eragiten dion eta pairatzen duten pertsonen bizi-kalitatea aldatzen duen gaixotasun hori ezagutarazteko helburuarekin.

Martxoa endometriosiaren hilabetea da, gaixotasun kronikoa, generokoa, progresiboa eta ezgaitzailea, munduko emakumeen % 10 eta % 15 artean eragiten duena, hau da, bi milioi emakume inguru Espainian eta 176 milioi emakume munduan.

Endometrioaren antzeko ehuna hazten eta ezartzen da (umetokia estaltzen duen eta hilerokoan kanporatzen den ehuna) gorputzeko beste atal batzuetan, organoak eta ehunak inbadituz eta gaixoek organoak edo horien zati bat galaraziz (giltzurruna, hesteen zati bat), baita muturreko kasuetan ere, garuna bezalako organoak inbadituz.

Sintoma hauek izaten ditu, besteak beste: dismenorrea (hilekoak mingarriak), sexu-harremanetako mina, ugalketa-arazoak (antzutasuna), abdomeneko eta/edo pelbiseko mina, odol ugari eta/edo irregularrak, hesteetako nahasmenduak, gernu-arazoak, nekea edo neke kronikoa.

Emakumeen ernalezintasunaren kausa nagusia dela uste da, eta kasu gehienetan oso mingarria izan arren, gaixoen bizi-kalitatea baliogabetuz eta gutxituz, ez da ikusarazten, gaixotasunari lotutako minak normalizatzen dira eta ezintasun-baremoetatik kanpo uzten da.

OMEren arabera, bere diagnostikoa 9 urte ingurukoa da, eta, beraz, diagnostiko horretara iritsi arte, pazienteek gizartean, familian eta medikuntzan ulertezintasuna izaten dute, eta behin diagnostikatuta, gaixotasunaren egoera nahiko aurreratua izaten dute.